Ν 702/1977: ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ-ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ κλπ.-Δικονομία, Αρμοδιότ.ΣτΕ κλπ.
Αρθρον 3
«1. Αρμόδιο κατά τόπον για την εκδίκαση των ανωτέρω αιτήσεων ακυρώσεως, είναι το διοικητικό εφετείο στην περιφέρεια του οποίου εδρεύει, η εκδούσα την προσβαλλομένη πράξη διοικητική αρχή.
Επί μεταβίβασης από όργανο οποιασδήποτε αρχής του δικαιώματος υπογραφής, η αρμοδιότητα του προηγούμενου εδαφίου κρίνεται με βάση την περιφέρεια στην οποία εδρεύει το όργανο που τελικώς υπογράφει.
Οι παραπάνω αιτήσεις ακυρώσεως μπορούν να ασκηθούν και στο διοικητικό εφετείο του τόπου στον οποίο υπηρετεί ή εκπαιδεύεται ή απασχολείται ο αιτών. Η προτεραιότητα μεταξύ των δικαστηρίων καθορίζεται από το χρόνο άσκησης της αίτησης.»
*** Το πρώτο εδάφιο της παρ. 1 επικαιροποιήθηκε στη δημοτική, προστέθηκε νέο δεύτερο εδάφιο και η παρ. 1,όπως είχε συμπληρωθεί με την παρ.9 άρθρ.5 Ν.2408/1996 (Α 104) διαμορφώθηκε ως άνω με το άρθρο 12 Ν.4816/2021, ΦΕΚ Α` 118/09.07.2021.Κατά δε το άρθρο 20 του αυτού νόμου, καταλαμβάνει και τις εκκρεμείς υποθέσεις, που δεν έχουν συζητηθεί, οι οποίες παραπέμπονται στο αρμόδιο διοικητικό δικαστήριο με τη διαδικασία της παρ. 4 του άρθρου 34Α του π.δ. 18/1989 (Α` 8) και του άρθρου 126Α του ν. 2717/1999 (Α` 97).
2. Επί πράξεως εκδοθείσης κατόπιν απλής ιεραρχίας ή ενδικοφανούς προσφυγής, η αρμοδιότης του διοικητικού εφετείου καθορίζεται επί τη βάσει της υποκειμένης εις την προσφυγήν ταύτην πράξεως.
3. Εάν διά της αιτήσεως ακυρώσεως προσβάλλωνται πλείονες πράξεις, συναφείς μεν πλην ανήκουσα εις την αρμοδιότητα διαφόρων διοικητικών εφετείων, αρμόδιον διά την εκδίκασιν καθίσταται εκείνο εκ των ανωτέρω δικαστηρίων ενώπιον του οποίου εισήχθη το ένδικον μέσον.
4. Εάν διά πλειόνων αιτήσεων ακυρώσεως προσβάλλωνται πλείονες πράξεις συναφείς μεν, πλην ανήκουσαι εις την αρμοδιότητα διαφόρων διοικητικών εφετείων, αρμόδιον διά την εκδίκασιν καθίσταται εκείνο εκ των δικαστηρίων τούτων ενώπιον του οποίου εισήχθη το πρώτον το ένδικον μέσον.
5. Εάν το διοικητικόν εφετείον κρίνη ότι είναι κατά τόπον αναρμόδιον, καθορίζει το αρμόδιον δικαστήριον εις το οποίον παραπέμπει την υπόθεσιν. Η απόφασις του παραπέμποντος δικαστηρίου δεν υπόκειται εις έφεσιν και είναι υποχρεωτική διά το εις ο η παραπομπή δικαστήριον.